Atena

Badania naukowe, które analizowałem, dotyczyły rodzimych podgatunków pszczół w Europie Centralnej i Zachodniej. 
Porówywano rojliwość, miodność, obronność i przeżywanie bez ingerencji.
W sumie zatem cechy, które interesują pszczelarza. Można powiedzieć, że zatem tak. Potencjał do wdrożenia ras rodzimych w pszczelarstwie.

Nestety to ne est tak prosto, na zdenciu widac rze i bryla wosku troho sweci  w  gurnei czensci/   Pszchelarz powedel rze jak tu brylu pshetarl wilgotnei szmatoi to swecenne zniklo/  Morze i ta wenza sweci mydlo?  Ale na raze est o czym myslec i exsperymentowac to bardzo tane i karzdemu dostupne.

Węza "świeci"...   Widać na zdjęciu że świeci!!!
   Ale to "Nik" OŚWIECIŁ WIELU że  JEST PROBLEM  i nie widać "światełka w tunelu" jak go rozwiązać.   Tego "świecenia" nie dostrzeżono ani w Karpaczu na "Kongresie Międzynarodowym(!) ani w Poznaniu na targach Bee Fest.   Tego "światełka" nie widać ani w rządowej  administracji, ani w ośrodkach naukowych,  ani wśród prezydĘtów  organizacji pszczelarskich.  
   Jak to było w "Seksmisji" - "ciemność widzę"...  Ja też!

"Jak świeci " to już syf konkretny.
Tekst mocno, niezrozumiały.
 

To zdence wyciongnul z chaty pszchelarzy ta wenza rze swecise to Hinska tania i lerzy na bryle wosky pszchelarza.

Jeżeli daje to WIARYGODNY efekt/rezultat to REWELACJA!!!

To teraz modne w Grodnie. Zwykła latarka ultrafioletowa jest tania i sprzedawana w wielu sklepach. Zaczęto go używać do określania jakości wosku i wenrzy. Aby to zrobić, po prostu oświetl je światłem w temnosci, a jeśli pojawi się niebieski kolor, oznacza to zanieczyszczeńe. ,  wosk nie daje koloru niebieskiego. Im bardziej niebieski, tym więcej zanieczyszczeń.   Czy w Polske tak sprawdzaiom? Czy to diala naprawde? Jak myslice?

Mnie prezentacje prof. Tofilskiego przekonały o jednym - przed badaczami zajmującymi się taksonomią owadzią jest jeszcze mnóstwo pracy, ponieważ nadal niedostatecznie jasny jest obraz  (rozmieszczenie i intensywność występowania różnych ras pszczół spotykanych w Polsce) tworzony na podstawie pomiarów morfologicznych (stosunku wielkości części owadziego ciała, w tym użyłkowienia skrzydełek), który nawet gdyby był pełen to i tak jego zgodność z faktycznym stanem oceniana jest na 75%. Dokładniejszy obraz rozmieszczenia różnych ras, który mógłby powstać w oparciu o precyzyjne badania molekularne pszczół, to dopiero wizja przyszłości. Wydaje mi się, że dziś zbyt wcześnie na uogólnienia w tym zakresie.
Niezrozumiałym, bo niedostatecznie udowodnionym naukowo, jest dla mnie również wywód oceniający przydatność dla pszczelarza i środowiska określonych ras pszczół tylko na podstawie ich identyfikacji taksonomicznej. Wiedza praktyczna pokazuje nam, że najbardziej użytecznymi dla nas są rodziny w których występuje zjawisko heterozji, a to ma miejsce pomiędzy różnymi genetyczne odległymi od siebie liniami rodzicielskimi.  Nie wydaje mi się to działaniem wbrew naturze i przyrodzonym skłonnościom pszczół, przecież sama natura (instynkt), nakazuje matkom pszczelim szukać przyszłych tatusiów z dala od rodzimego gniazda i rodzimej puli genów. Z punktu widzenia "badaczy owadzich nogów" (czyli entomologów;-)), ich chęci zachowania możliwie szerokiej puli genowej poprzez zachowanie ras pszczół dawnych, czy jak oni to nazywają ras pszczół miejscowych, prowadzenie hodowli zachowawczych jest pożądane, ale to nie jest wystarczający powód by nakłaniać nas do prowadzenia tego typu hodowli powszechnie. Z całym szacunkiem dla środowiska pszczelarskiego 90% z nas nie ma do tego stosownych kwalifikacji, ani dostępu do laboratoriów, a nawet jeśli ma, to i tak z reguły trzymamy takie pszczoły, które zapewniają nam efekt w postaci silnych, nierojliwych rodzin, które są w stanie przynieść odpowiednią ilość miodu, pyłku, czy np. mleczka pszczelego, są łagodne, dobrze zimują i wykazują zadowalającą odporność na patogeny, a kolor odwłoków, czy inne niuanse morfologiczne, wynikające z różnic pomiędzy indeksami łokciowymi są dla nas drugo-, trzecio-, czy nawet czwartorzędne. I to jest zdroworozsądkowa postawa. Wybieramy do dalszej replikacji matki z rodzin, które wykazują najbardziej pożądane przez nas zespoły cech użytkowych. Eksperymentami, wyrywaniem skrzydełek, czy preparowaniem odwłoków niech zajmują się fachowcy, a nie praktycy pszczelarze, albo co gorsza amatorzy, którzy próbując dodać swojej pszczelarskiej aktywności dodatkowego waloru ideolo, biorą się za bajanie o zachowaniu pierwotnych rodzimych ras, hołubieniu neobartnictwa, ekologicznym podejściu do hodowli i co tam jeszcze.

Dla Ciebie Panie Ateno mam nieodmiennie jedną stałą propozycję - jest nią przeniesienie się do sekcji gimnastycznej - są ku temu przynajmniej trzy ważne powody z których ten trzeci jest najważniejszy. (IYKWIM)

Punkt M dla pszczoły to jest wzorcowa wartość indeksu 19 punktów skrzydełka, właściwa dla linii ewolucyjnej M (A. mellifera iberica, A. mellifera mellifera, A. mellifera sinisxinyuan). 
Nie zagłębiałem się w proces dochodzenia do tych przyporządkowań. Czyli nie wiem, skąd wzięli skrzydełka wzorcowe, jak opracowali wypadkową siatkę 19 punktów itp. Wiem tylko, że A. Tofilski i A. Oleksa wykonali badania porównawcze kiedyś i wyszło im, że ten indeks nie jest tak doskonały w mierzeniu przynależności gatunkowej, jak DNA, ale wyniki pokrywają się w 75% przypadków. Jego zaletą jest mniejsza pracochłonność. 
Czym jest "izogena" na tej mapie:
Kiedy robi się badanie skrzydełek, wypadkową jest kropka na wykresie. Nie wiem co jest na osiach. Jakieś wskaźniki, które odpowiadają za przyporządkowanie do podgatunku.
Odległość tej kropki od obszaru, w którym wartości odpowiadają linii ewolucyjnej M, jest mierzona i określana. Im dalej na północ, tym skrzydełka są bliżej owemu obszarowi właściwemu dla linii ewolucyjnej M. 
Tu jest na przykład wynik jednej takiej mojej rodziny pszczół, mierzonych pojedynczo.

 
Mapka dotyczy Ad 7. Ad 2 to jest inne badanie, w którym wykonano analizę DNA. N to jest liczba zbadanych robotnic, pobrano je z innych miejsc (wzdłuż transektów).

Niestety nie zauważyłem, abyś podał na forum cytaty z "faktycznych badań naukowych", tak jak to się powinno robić -autor, tytuł pracy, miejsce i data wydania, strona, cytat.
Ale nie udawadniaj nam, że AMM żyła po ustapieniu ostatniego zlodowacenia na terenie Europy, bo to wiedza powszechna. 
Przedstaw proszę wiarygodne dowody na istnienie czarnej pszczoły odpornej na warrozę.
Podaj tytuły prac naukowych, które potwierdzają fakt, że unikalne techniki pracy hodowlanej w dziuplach bartnych, w Irlandii, czy na Kubie zaowocowały przywróceniem rodzimych czarnych pszczół odpornych na choroby i warrozę. (Jaka pszczoła występowała na Kubie przed Kolumbem? )

Czyjaś manipulacja? Pewnie argentyjsko-brazylijska.
 https://datamarnews.com/noticias/brazil-expands-honey-exports-and-maintains-position-among-worlds-largest-producers/
https://www.reportlinker.com/dataset/24fae29b91c75748723907efe716012eb27965a4
Współpracować z władzą? Z tymi lokajami Berlina i Brukseli? Na szkodę własnego kraju i współobywateli?
Szukaj durniów i zaprzańców gdzieś indziej Panie Ateno!

Oj, nie wiem jaka to musiałaby być wyższa matematyka, żeby po dodaniu do liczby 50tys. pszczelarzy pudełkowych, tych dwudziestu na krzyż bartników, wyszło 99 tys.
 
 
Tutaj niestety niewiele jestem w stanie opisać szczegółów. Prezentacja Piotrka była o kilku innowacjach, gdzie poddawał pod zastanowienie - co można traktować jako taką, co można zmienić. Od zamkniętego obiegu wosku, po podejście dotyczące sprzedaży miodu i produktów pasiecznych. Na pewno na koniec dostał oklaski, a potem wkroczyłem ja z opowieścią o tym, że jako innowację można w dzisiejszych czasach traktować powrót do pszczoły rodzimej, bo teraz coraz bardziej ważna jest zaradność i odporność. Po wykładzie miała być dyskusja, ale przekroczyliśmy czas i wchodził następny prelegent. Kiedy już zwinęliśmy się na stoisko, ja podpisywałem książki, a z Piotrem długo rozmawiała pani Ewa Waś z laboratorium "Teper&Waś". Do mnie podeszło parę osób dopytać, gdzie dzisiaj można dostać matki pszczoły rodzimej. 

Faktycznie    "C O Ś"(!)  - bo jak na ok 60 organizacji pszczelarskich które MOGŁYBY  zainicjować  jakieś działania organizacyjno- programowe na skalę krajową to - to jest jakieś "coś"...  
    Zgodnie z tym coś(?) - czyli zagadka "świata pszczelarskiego" - to w Rzeczpospolitej  wg GUS mamy 50 tys pszczelarzy, 1,3 mln rodzin i wydajność z ula 20 kG,      wg minrolu  mamy 99 tys pszczelarzy, 2,4 mln rodzin i 8 /słownie osiem/ kG z ula.  Różnicę w w/w ocenach stanowią chyba barcie(?). 

Jutro jadę do Poznania na Bee Fest, będziemy w niedzielę z Piotrkiem - mym wydawcą - prezentować o innowacjach w pszczelarstwie i czy zawsze są one krokiem naprzód. Mam nadzieję że z kilkanaście osób będzie po drugiej stronie sceny. Zawsze trochę lepiej niż tylko lustro.  
PS. Kolego Karpacki - jest z kim pogadać. Tylko długo nic z tego nie wynikało, a wręcz pojawiała się taka wrogość i "nieda się". Ale już wchodzimy w inny etap i pojawiają się ludzie, co chcą próbować. Gdzie się pytałeś na FB? Na grupie "Polanka"? Ciekawe czy dalej tam jest ta dyskusja...

Raczej jako wolny elektron. Z rozmów z dawnym stow. "Wolne Pszczoły" wzięła się moja idea, którą ósmy rok testuję. Dzięki współpracy z "Pasieką Smakulskich" wydana została moja książka ("Hobbystyczne pszczelarstwo bez chemii"). Pszczoły zaszczepiła we mnie żona i dziadek.

Nie czuję się wyrocznią aby upierać się; jaki kierunek działania jest lepszy - amatorski czy profesjonalny...  Gorzej, a może CAŁKIEM ŹLE kiedy, w tak kluczowym temacie jak walka z warrozą,  NIKT się nie zainteresował tym co PAN ROBIŁ czy tym co ja /laik/ sygnalizowałem jako zjawisko/unikat/kuriozum. Sądzę że mógłby  zaistnieć  jakiś "złoty środek" - aby  koryfeusze nauki podejmowali tematy sygnalizowane przez laików/amatorów.   
   Wygląda na że w polskim pszczelarstwie /chyba nie tylko pszczelarstwie/ istnieją dwa światy które jakoś nie potrafią ze sobą współpracować... a szkoda! 

Nikt nie pomógł, bo do niedawna temat "pszczoły dogadane z warrozą" - czyli taki skrót myślowy na pszczołę miodną, która utrzymuje porażenie na poziomie, który nie zagraża kondycji rodziny - polscy pszczelarze i pszczelnicy (naukowcy) mieli w nosie.
A to jest bardzo, moim skromnym zdaniem, wdzięczne pole do badań, na wszystkich szczeblach, i profesjonalnym, i amatorskim, a sukces jest możliwy, również w naszym kawałku świata. Na szczęście klimat już się zmienia. 
Napisałem książkę. Wyszła w październiku. Prowadzę grupę z ok. 6000 ludzi na Fejsbooku. Efekt? Zobaczymy. Większość pszczelarzy jest niezbyt skora do dzielenia się informacjami na temat swoich postępów.
 
Czy efekt jest miarą argumentu? Czy jeśli nikt nie podjął jego wyzwania, to znaczy że zachęcanie do bezczynności jest bardziej "wartościowe"?
Ja po prostu piszę do kolegi Ateny, który napisał, że "selekcja jest dla profesjonalistów", że ktoś inny napisał, że selekcja może być masowa. Co kto z tym zrobi - jego wybór.

Co prawda nie Kongres ale... w dniu o4.12 w Zakładzie Pszczelnictwa IO w Puławach odbyło  się spotkanie dotyczące Programu Ochrony Pszczół rasy środkowoeuropejskiej... Jakież to ponadczasowe ustalenia zapadły i co z nich skorzysta polski pszczelarz? 

Co tam szukać w dalekiej Irlandii...  Kilkaset metrów od mojego miejsca zamieszkania w DZIUPLI  pszczoły żyły CO NAJMNIEJ  PIĘTNAŚCIE lat. Nikt ich NIGDY nie dokarmiał i nie leczył a one chyba(?) na złość żyły sobie, jedynie oglądane przez właściciela posesji.  Niestety padły w zimie 2024/25.  Wspominałem o tym  na TYM portalu ale NIKOGO TO nie zainteresowało... 

Powinni wymyślić dla wszystkich jakieś gadżety reklamowe 😉
Mam na myśli coś w takim stylu - https://oznakowane.com/

Pani ministra tak podsumowała to zebranie:
"Dzisiejsze spotkanie z pszczelarzami dotyczyło kluczowych wyzwań sektora: modelu zrzeszenia, pozycji indywidualnych pszczelarzy oraz skuteczności wsparcia. Wskazano potrzebę strategicznego planu dla pszczelarstwa i uproszczenia instrumentów finansowych, z udziałem KOWR i ARMiR."
https://x.com/MaGromadzka/status/2000922425244999977?s=20
Jak widać na załączonych zdjęciach pan Kudła p.o. dożywotniego szefa Zespołu d/s pszczelarstwa przy min. rolnictwa lekko wyalienował się z grona działaczy i usiadł po stronie ministerialnej. Wygląda to trochę tak jakby dyrygował staremu tercetowi, ale to przecież niemożliwe - tam każdy gra swoją własną melodię.
W ostatnim wpisie Robinhuud oburzał się, słusznie zresztą, na to, że rzecznik importerów chińskich słodkości ma czelność wypowiadać się na Komisji Sejmowej w sprawach dotyczących rynku miodu w Polsce. Może nie byłoby takich sytuacji, gdybyśmy wcześniej w sposób bardziej dobitny wyrażali swoje oburzenie na działalność lobbingową pana Janusza Kasztelewicza właściciela firmy "Sądecki bartnik", którą prowadzi on od wielu lat pod płaszczykiem Stowarzyszenia Pszczelarzy Zawodowych. Podstawową formą działalności jego firmy jest przecież handel tanim importowanym miodem, który zalewa krajowy rynek i rujnuje ekonomikę polskich pasiek.
 

O kogo Ci chodzi i dlaczego akurat to wystąpienie ma być miarą zainteresowania tematem?

Należy podziękować Głównemu Inspektorowi IHARS Pani Dyrektor Dorocie Bocheńskiej za zorganizowanie spotkania w dniu 12 grudnia. Myślę że jest to światełko dobrym działaniu IHARS. Na spotkaniu poinformowano że jest tworzona Baza Polskich Miodów że IHARS prosi o przesłanie deklaracji wstępnej o ilości próbek miodu które zostaną przesłane na adres www.sekretariat@ijhars.gov.pl do końca roku. Uważam że jest to ważna sprawa. Wreszcie IHARS zabrał się za mieszaczy miodów   

Było poruszonych kilka kwestii, z pewnymi się zgadzam.
- są projekty bartne z pasji, są projekty bartne z pieniędzy wspólnych, z funduszy. Rzeczywiście z tymi drugimi można się domagać pewnych większych działań informacyjnych, niż tylko "wiszą i już". Być może powinno być jakieś zdefiniowanie wyników, miar 'sukcesu'
- jest intuicja, ale także jest dedukcja w oparciu o dostępne materiały naukowe, uznanych naukowców. Jeśli coś rozsiewa coś, to powinny być ogniska w pobliżu tego czegoś. Na tej zasadzie nie potrzeba Einsteina, żeby stwierdzić jaki będzie skutek wyjścia bez czapki i parasola na deszcz: mokre włosy*.
- po takich spotkaniach powinny być rzeczywiście punkty do wykonania. Czyli np. przywrócenie możliwości sytuowania pasiek - albo chociaż pasiek z pszczołą rodzimą - na terenie rezerwatów. 
- lasy są nie te same co kiedyś. Ale też nie wszędzie, a do tego pszczoły swoimi usługami zapylania powinny przyczyniać się do długoterminowej ewolucji ekosystemów w kierunku bardziej przychylnym pszczołom. W końcu całe to przymierze z roślinami kwiatowymi by zanikło, gdyby nie zapewniało jakiejś przewagi organizmom sprzymierzonym... 
 
*chyba że łysy